Blog

Mediteren in de kathedraal van bomen

Ik ben enkele dagen in Moerkerke geweest, een waar vakantieoord. De Stinker en de Blinker zijn twee kanalen met hele hoge rechte bomen. Het zicht is wat magisch, je waant je precies in een gotische kathedraal. Je voelt je automatisch klein en stil worden tegenover de grootsheid van de bomen.

Je kan ook niet anders dan vanuit kikvorsperspectief kijken naar de bladeren. De wind is er altijd hard en waait sterk. Een continu geroezemoes van de wind die met de bladeren speelt, is te horen. Nochtans hangt alles van je perspectief af. Van bovenuit bezien, zijn het gewone bomen, een gewoon bladerdek, maar ’t is maar als je het vanuit een ander perspectief bekijkt dat je de grootsheid ziet en voelt.

Mediteren helpt ons om te veranderen van perspectief. We kiezen ervoor niet meer onder te duiken en ons te laten meeslepen door het geroezemoes van gedachten in ons hoofd. We plaatsen onszelf even niet in het centrum van ons denken en van de wereld. 

Door te mediteren kunnen we open komen voor de grootsheid van het leven dat ons als kleine mens overvalt. We kunnen enkel zuchten en beamen dat we de wereld en het leven niet snappen, dat we ons klein voelen in een kathedraal van een wereld.

 

Genieten van opgeladen lampionnetjes en mediteren in de tuin

Vorige week stonden de lampionnetjes op zonne-energie voor in de tuin in reclame. Nu de wereld stilaan wat opener, warmer en socialer wordt, kon ik me niet inhouden. Ik kocht de lampionnetjes, drapeerde die op ons terras en richtte de zonnecel naar de zon. Overdag laden de lampionnetjes op, ’s avonds geven ze hun licht af. De zomer kan beginnen!

De laatste loodjes voor de vakantie zijn de zwaarste. Gelukkig is er de meditatie. Elke dag 2x twintig minuutjes opladen helpt om deze loodjes vol te houden. Tijdens het mediteren heb ik niet het gevoel dat er veel speciaals gebeurd, het is maar eens de avond en de vermoeidheid komt dat ik de vruchten kan plukken van mijn dagelijkse meditatie.

En straks is het helemaal vakantie. Tijd om tijd te hebben. Ik kijk er alvast naar uit!

P.S. Sinds een goed jaar mediteert een groepje mensen trouw op donderdagavond met Meditation for Everyone, maar wist je dat ik sommige mensen nog nooit in levende lijve heb ontmoet? Daarom trek ik de laatste twee weken van augustus rond om ’s avonds tuinmeditaties te houden. Of je me nu kent of niet, dat maakt niet uit. Als je zin hebt in een tuinmeditatie, contacteer me (anja@inspiratiekaravaan.be) dan om te zien welke avonden nog mogelijk zijn. Kostprijs: vrije bijdrage door de deelnemers

Wat mijn nieuwe broek vertelt over het logo van Meditation for Everyone

mediteren naar de zonVan mijn buurvrouw kreeg ik een gele broek cadeau. Vol trots toonde ik mijn nieuwe outfit aan een goede vriendin die me zei: nu ben je helemaal een zonnebloem! Ze kon me geen mooier compliment geven.

De zonnebloem is het logo van Meditation for Everyone. Als banner op sociale media en website gebruik ik steevast een foto met een groot zonnebloemveld genomen in de buurt van Bonnevaux – het meditatiecentrum van WCCM in Frankrijk.

Mediteren is zich immers dagelijks richten naar de zon en zich door de zon laten opwarmen om zo zelf meer en meer op die zon te gelijken en warmte uit te stralen naar anderen. Het logo toont deze beweging van zich naar binnen en buiten keren om rustiger en lichter door het leven te gaan.

Wie zich dagelijks richt naar de zon, wordt zoals de zon. Door dit samen met anderen te doen houden we het vol en voelen we ons steviger. Eén zonnebloem heeft het hard te verduren door weer en wind, maar een veld zonnebloemen richt zich samen stevig naar de zon.
Laat die zon maar stralen!

Moeite met mediteren? Zo kun je meditatie volhouden

trukendoos om het mediteren vol te houden

Da’s nu eens het grote voordeel van meer dan 20 jaar ervaring in het werken met mensen met een beperking. Dankzij hen heb ik een kanjer van een trukendoos waarmee ik mensen (mezelf incluis) kan helpen nieuwe gewoontes aan te leren. Of het nu gaat over meer bewegen, minder suiker eten, vroeger gaan slapen of elke dag mediteren – uit de trukendoos die ik in De Ark heb opgebouwd kan ik eindeloos uitdelen.

Zo krijg ik heel vaak de verzuchting van mensen: “Ik wil wel mediteren, maar ik heb geen karakter genoeg om het vol te houden.” Eén van de beste trucs is en blijft: “Mediteer in verbondenheid met anderen.” Samen mediteren of in verbondenheid met anderen geeft je vleugels, je hoeft het echt niet alleen te doen. Toen ik zelf begon met mediteren, ging ik maandelijks naar onze meditatiegroep. Nadien praatten we steeds even bij met een kopje koffie over hoe het mediteren de voorbije maand verliep. De ondersteunende gezelligheid en het zeurderig stemmetje van mijn eigen ego dat  ‘vooral niet wou zeggen dat ik niet had gemediteerd’ waren net wat ik nodig had.

Met Meditation for Everyone wil ik net dat duwtje zijn dat je nodig hebt om te starten en te blijven proberen om dagelijks te mediteren. Vitamine-M22 start op dinsdag 1 juni. Ga samen met mij de uitdaging aan om dagelijks te proberen 5 minuten te mediteren. Je krijgt dagelijks een mail met een inspirerende gedachte of een verhelderende cartoon en een geleide meditatie. Op 1, 8 en 15 juni is er een webinar om samen te mediteren en meer te weten te komen over de achtergronden van meditatie. Ik ga ook graag met jou persoonlijk in gesprek (personal online support) om te vinden wat jij nodig hebt om te groeien in meditatie.
En dat slechts voor €22. Da’s geen geld voor zo’n schatkist hé! Doe je mee vanaf 1 juni en/of daag je anderen uit? Meer info vind je hierMail me om je in te schrijven.

Wijze les uit het Instituut voor Faalkunde

Fout = een feit + een negatief oordeel

quote Miles David

Ik volgde vorige week een vorming bij het Instituut voor Faalkunde. Die hadden een interessante definitie van fouten, nl.: ‘Fout=een feit + een negatief oordeel’. Als we dus dat negatief oordeel kunnen weghalen, blijft er enkel nog een feit over. En dan komt er ruimte voor de vragen die er toe doen:

hoe kunnen we dit vermijden, hoe kunnen we dit anders aanpakken, wat kunnen we hieruit leren,…

Zo is het ook met het mediteren. Natuurlijk komen er afleidende gedachten in ons op tijdens het mediteren. Zolang we die echter gewoon aanvaarden als een feit en er geen negatief oordeel over vellen is er niets aan de hand. Het is onze volgende stap (of noot, Miles David indachtig) die bepaalt wat die afleiding betekent. Gaan we erop in of keren we zachtjes terug naar onze mantra? Zien we onze meditatie als een traag groeiproces of als een verworven vaardigheid die we krampachtig telkens opnieuw willen herhalen?

En zo oefenen we tijdens het mediteren een vaardigheid die we dagdagelijks nodig hebben om om te gaan met ons falen dat dan helemaal geen falen meer is. Maar gewoon een volgend klein groeimoment.

Gaan we naar de Himalaya of blijven we thuis?

Suzanne kwam vorige week bij me op weekend. Suzanne is iemand met een beperking uit De Ark die houdt van doorstreeppuzzels, rustig een tasje thee drinken en snuffelen in biowinkels. Door haar beperking kan ze weinig prikkels aan en denkt ze traag. Suzanne een weekendje op bezoek is heel ontspannend. Ik hoef helemaal geen spectaculaire dingen met haar te doen. Gewoon gezellig lang ontbijten, theetjes drinken en wat door het raam turen meer heeft ze niet nodig om gelukkig te zijn.
De traagheid en eenvoud van Suzanne doet me deugd. Ze helpt me van mijn snelle denk- en doetrein te springen en ook gewoon eens ‘niets’ te doen. Een beetje mijmeren in de zon, mijn gedachten laten hobbelen en de tijd gewoon de tijd laten zijn.

Suzanne leert me waar het bij het mediteren echt om draait: stoppen met efficiënt zijn, gewoon in het hier & nu aanwezig zijn, niet hoeven presteren maar er gewoon zijn. Ik kan naar verre exotische landen reizen om daar spectaculaire en hele dure meditationretreats in de Himalaya te volgen bij gerenommeerde boeddhistische monniken (en misschien doe ik dat ook nog wel eens op een dag), of ik kan ervoor kiezen om Suzanne op weekend te laten komen. Haar vriendschap en stralende glimlach krijg ik er bovenop!

Leef alsof je alles voor het eerst doet

Mediteren is telkens opnieuw beginnen

Ik heb een nieuw bureau gekocht. Het is nog nagelnieuw, mooi wit en heel ordelijk. Het geeft me nieuwe frisse moed om te werken. Op slag merk ik dat ik mooier schrijf in mijn notaboekje, ik ruim mijn bureau nu elke avond op, ik werk geconcentreerder en heb meer rust in mijn hoofd. Het nieuwe bureau geeft me het gevoel van een nieuwe frisse start.

Bij het mediteren kan het me ook helpen nu en dan eens een nieuwe frisse start te nemen. Toen ik deze week bij vrienden verbleef en in hun meditatiehoekje mocht plaatsnemen, was het alsof ik alles weer voor de eerste keer deed. Ik was me meer bewust van mijn kleine gewoontes om mezelf in meditatiemodus te brengen. Alsof die nieuwe omgeving ook voor mijn meditatie een soort resetknop was. Ik was even uit mijn dagelijkse sleur en alles was verrassend nieuw. Thuis probeer ik bewust voor refreshmomenten te zorgen. Heel eenvoudige zaken zorgen voor een opfrissing zoals een nieuw boek met mooie quotes rond meditatie gebruiken, mijn meditatiedekentje eens fris wassen en opschudden, mijn stoel een beetje draaien,… Nieuwe bezems vegen schoon en geven goesting om aan de slag te gaan.

Bij het mediteren zijn we allemaal steeds beginners. Elke keer is het een verrassing wat er met onze gedachten zal gebeuren, de ene keer prominent aanwezig, de andere keer ver op de achtergrond. Door telkens terug te keren naar ons woord, kunnen we telkens opnieuw beginnen met mediteren. We mogen telkens een nieuwe frisse start nemen, een beetje zoals bij het inwijden van mijn nieuw bureau. Mediteer en leef alsof je alles voor het eerst doet. Hoe heerlijk is me dat!

Boeken vol over verstilling… euh?

boeken over verstilling
boeken over verstilling

Ik ben enkele daagjes in het huis van iemand anders. De eigenaars zijn er even tussenuit en ik blijf achter met hun schat van een dochter én hun schat van een boekenkast. Vele wanden zijn bedekt met boeken tot helemaal aan het plafond. Ik weet nu al dat deze minivakantie heerlijk dolen en dwalen door boeken wordt.

Ik hou van boeken en droom ervan om er op een dag zelf eentje te schrijven. Maar toen ik enkele jaren geleden een grote boekenwinkel in Parijs binnenstapte, overviel de oneindigheid aan boeken me. Wie ben ik om aan die eindeloze rijen van boeken het mijne aan toe te voegen? Ik ging naar de afdeling ‘spiritualiteit & zelfontplooiing’ en vond er honderden boeken over meditatie en mindfulness. Ik geef het toe, ik heb zelf ook aardig wat boeken over dat thema, maar ergens is het toch wel contradictorisch. Mediteren gaat over verstillen, alle gedachten & zinnen herleiden tot één woord… en daar schrijven we dan boekenvol over. Vergeef het me als ik zachtjes moet grinniken.

Daarom heb ik mijn idee om een boek te schrijven voorlopig even in de (koel)kast geplaatst. Laten we het eenvoudig houden. Ik maakte de voorbije maanden een digitaal videoboek. Geen dik boek met grote wijsheden over meditatie, maar een praktisch boek vol met korte introductievideo’s, enkele geleide meditaties en een beetje beeld met tekst. Het is een digitaal boek waardoor het gemakkelijk per mail kan worden verstuurd, dus nog eens goed voor ’t milieu ook.

Terug thuis besluit ik om mijn oneindige boekenkast eens onder handen te nemen en één schap definitief vrij te maken. Op dat schap ontstaat ruimte voor al mijn mijmeringen en worstelingen met het leven, ruimte voor al mijn creatieve ideeën die nog moeten uitgebroed worden, ruimte voor de onuitgesproken en onverwerkte zaken in mijn hart,… Kortom, ruimte voor de oneindigheid van de Stilte. Dat stukje leegte maakt mijn boekenkast vol.

Download hier gratis het eerste hoofdstuk van het videoboek. Bestellen door een mail te sturen naar anja@inspiratiekaravaan.be en €10 te storten op IBAN BE52 0636 5117 7809 met vermelding ‘Videoboek’.

Verboden te oordelen

Ik werd vorige week opgebeld met een vraag van een vriendin die meewerkte aan de paasdriedaagse van de Oude Abdij: ‘De begeleidster van de online creaworkshop is plots weggevallen, kan jij ons redden?’. Ik druk me graag uit in felle kleuren, hou van improvisatie en heb wel vaker zo’n workshops geleid, dus ik zei verheugd: ‘ja, hoor’.

Een zestal mensen volgden de workshop. Ze kregen de opdracht zich in te leven in een verhaal en zich vanuit dat verhaal over te geven aan het creatieve proces. Alles mocht: collage, kleuren, verven, knippen, plakken,… De enige voorwaarde was: verboden te oordelen over hun kunstzinnige activiteit. Het resultaat moest niet ‘mooi’ of ‘af’ zijn maar ‘écht’, het proces dat ze doormaakten was het belangrijkste. Om hen te helpen vertelde ik hen dat het resultaat van hun creatief proces enkel voor hen was en niet moest worden getoond aan de anderen.

Toen we na de workshop met elkaar uitwisselden hoe dit creamoment werd beleefd, vertelde de één na de ander dat hij een grote drempel over moest om te durven zomaar te starten met knutselen en bricoleren. Het leek alsof ze samengesmolten waren met het irritante stemmetje van hun leerkracht plastisch opvoeding van vroeger en de commentaren die ze als kind hadden gekregen op hun kunstwerkjes. De creaworkshop riep die stemmetjes wakker, maar tegelijkertijd werden ze uitgedaagd om hier niet op in te gaan en zich over te geven aan wat er aan hen gebeurde. Voor velen was het een ware bevrijding om te kunnen genieten zonder te oordelen. Er werden mooie dingen verteld aan elkaar over wat dit creaproces met hun binnenkant deed. En iedere keer kregen ze te horen: ‘Amai, het is mooi wat er met jou gebeurt, het is goed zo!’.

We zijn het zo gewoon om over onszelf en anderen te denken in termen van ‘goed of slecht’, ‘juist of fout’ dat we bijna niet meer kunnen kijken zonder te oordelen. Die irritante stemmetjes van vroeger zijn deel geworden van ons denken en kunnen we moeilijk het zwijgen opleggen. Tijdens het mediteren oefenen we om niet langer te luisteren naar die irritante stemmetjes, we oefenen een niet-oordelende houding. De gedachten komen en gaan, we merken ze op en we laten ze weer gaan, zonder er waarde aan te hechten. We leren stoppen met alles in categorieën te duwen en onze gedachten en gevoelens te laten voor wat ze zijn. Mediteren is een bewuste oefening om niet te oordelen. Deze oefening helpt ons om een vrijer mens te worden. Net zoals de creaworkshop de mensen toeliet te zien en te ervaren wat er met hun binnenkant gebeurt op het moment dat ze de touwtjes van hun denken uit handen geven.
Door te mediteren en heerlijk te kliederen met kleurtjes worden we vrijere mensen.

Leven en dood liggen dicht bij elkaar

Het ging plotseling snel. Een goeie vriend van me moest al enkele jaren meermaals per week naar de nierdialyse, maar kreeg begin januari veel complicaties. Ik had vorige week zijn moeder aan de lijn en die zei me dat het aan het aflopen was: ‘Dit is zijn laatste fase. Hij reageert niet meer. Hij zal nu uitdoven.’ Op slag waren mijn dagelijkse bezorgdheden fait-divers geworden en kwam er een intens gevoel van verbondenheid over me. Enkele dagen later stierf hij, maar die verbondenheid is er nog steeds.

Hier en daar, leven en dood, eindig en oneindig liggen voor mij deze dagen dicht bij elkaar. Alsof de wereld zich verdicht in die vriendschap, alsof de wereld zich verruimt doorheen die vriendschap.

Was het door zijn ziekte, door zijn oneindige levenskracht of door zijn afkeer voor alles wat niet authentiek was? In alle geval voelde hij haarscherp aan wat leven bracht en wat slechts ballast was. We hebben vaak heerlijk doorgeboomd met een goede pint over de zin van het leven, over hoe je mensen graag ziet zonder voorbehoud, over wat er leeft in het diepst van ons hart. Hij begreep mijn meditatieve weg. Zijn en worden, zoeken en gevonden worden, innerlijk kabaal en diepe stilte. Hij was ermee vertrouwd. Het was voor hem een natuurlijk veld om in te bewegen.

Als ik mediteer, voel ik me dezer dagen nog intenser met hem verbonden. Alsof ik datzelfde natuurlijke veld van zijn wereld mag betreden. Ik begrijp niet zo goed waarom ik mediteer en wat voor zin het heeft, maar als ik me tijdens het mediteren verbonden voel met deze goede vriend, weet ik zeker dat het zo goed is.

In de stilte zijn we allemaal gelijk

Ik had de voorbije weken twee bijzondere ontmoetingen. De eerste was tijdens het colloquium met Laurence Freeman, Herman Van Rompuy & Steven Laureys. Ik was best wel zenuwachtig om de 3 grote sprekers tijdens het colloquium aan te kondigen en te bedanken. ‘Hoe moet ik die mensen aanspreken? Wat is hun juiste titel? Hoe formeel of informeel mag ik met hen zijn? Ik zal met mijn spontaan gebabbel toch geen brokken maken.’ en allerhande andere bezorgdheden maalden door mijn hoofd. Gelukkig verliep het colloquium gemoedelijk en bleken al die bezorgdheden niet nodig. We mediteerden samen en dat zette de juiste toon. In de stilte zijn we immers allemaal gelijk.

De tweede bijzondere ontmoeting was enkele dagen later met Erik. Erik is een gesloten man met een wat moeilijke achtergrond. Hij komt graag naar onze live meditatiegroep. Hem nog eens terug zien, maakte me oprecht blij. Niet dat we een lang gesprek voerden, het reisje in de lift van de eerste verdieping naar de garages duurt niet lang, maar toch. Ik besefte dat ik hem had gemist.

Deze bijzondere ontmoetingen vertellen me wat mediteren is. ‘Meditation creates community’, zegt de wijze John Main en hij heeft gelijk. Samen met anderen mediteren geeft een gevoel van verbondenheid, alsof we een beetje familie worden van elkaar. Mediteren houdt geen rekening met rang of stand. De verstrooiingen tijdens het mediteren, het verlangen naar dezelfde innerlijke rust en stilte, de worstelingen met de afleidingen,… we maken het allemaal mee. Als we samen stil zijn is er geen hoger, lager, meer of minder, maar enkel de stilte en ik in een gedragen wij. In de stilte zijn we allemaal gelijk.

Mijn job is… liefdesbrieven schrijven

Voor mijn job voor De Ark trek ik veel rond in Vlaanderen. Overal spreek ik met mensen die De Ark en mensen met een beperking een warm hart toedragen. Ik vertel hen over onze projecten, de ups & downs van onze gemeenschappen en bedank de donateurs persoonlijk. Door corona moet alles per briefwisseling gebeuren.
Daarom heb ik vorige week een nieuwe vulpen gekocht. Ik neem uitgebreid de tijd om alle nieuwe donateurs een woordje van dank te schrijven met mijn nieuwe vulpen. In de enveloppe voeg ik twee handgemaakte engeltjes uit De Ark Oekraïne toe en hier & daar stop ik er een theezakje bij met een uitnodiging om samen over zoom thee te drinken.
Ik geniet van het schrijven. Ik vind het fijn om elke persoon in mijn brief mijn volle aandacht en warmte te schenken. Ik zie hen graag, gewoon, zomaar. Mijn job is liefdesbrieven schrijven.

Het is dezelfde warmte die ik soms mag ervaren tijdens de meditatie. Mediteren is contact maken met die bron van liefde en rust in me en van daaruit anderen graag zien. Mediteren is in die zin oefenen in liefdesbrieven schrijven.
Of nog beter, oefenen in liefdesbrieven laten schrijven. Telkens als we naar binnen keren, proberen we terug contact te maken met ons Witte Blad. We laten alle woorden en schrijfsels achter ons om ons te richten op het witte blad en laten ons vullen met de mantra die onze brief schrijft. Zo worden we zèlf een liefdesbrief voor anderen.

Is het ergens echt stil in Vlaanderen?

Als ik het heel stil maak op mijn appartement, hoor ik nog steeds zoemende geluiden van de ventilatie, een constante stroom van auto’s op de R4, heel in de verte een binnenkomende trein in het station,… Onze omgeving gonst van lawaai en ons hoofd van gedachten. Echt stil is het nooit. Is het ergens echt stil in Vlaanderen?

Die vraag stelden de makers van het programma ‘Factcheckers’ zich ook. Ze gingen op onderzoek uit in het stadspark van Antwerpen, de Kalmthoutse Heide en het Zwin.  Tevergeefs. Overal kon je nog steeds geluiden van vliegtuigen en auto’s horen.

De enige echte stille plek die ze vonden was… op enkele honderden meters van mijn deur. De UGent heeft een semi-anechoïsche kamer gebouwd, een stille kamer waar geen enkel geluid te horen is. Britt, de presentatrice ging tijdens de uitzending die stille kamer binnen. Britt werd heel stil en na een tijdje zelfs ontroerd. Mooi om te zien wat de stilte met haar deed.

Mediteren is (in het Engels): Silence, Stillness, Simplicity. De stilte opzoeken, stil zitten en simpelweg onze mantra zeggen. De authentieke reactie van Britt raakt me. Bewust de stilte opzoeken, erin opgaan en er ons door laten raken is voor ons de eerste stap in de meditatie, en op sommige dagen misschien wel de enige stap die we kunnen maken. En da’s goed. De eerste stap is de moeilijkste, alle anderen vloeien daaruit voort.

De ontknoping

Ken je dat gevoel? Als je vast zit in je hoofd? Een slechte werkrelatie met iemand bleef maar knagen, broeden, sudderen en steken in mijn hoofd. Ik hoopte dat de meditatie me zou helpen los te komen van die knoop van gedachten, maar niets was minder waar. Ik probeerde geen aandacht te geven aan deze dwingende gedachten. Na enkele minuten gaf ik het op dat het me zou lukken. Ik bleef wel mijn mantra zeggen, maar liet ondertussen mijn gedachten toch telkens afglijden naar die vervelende relatie. Toen de 20 minuten voorbij waren was ik opgelucht. Oef, nu kon ik verstrooiing zoeken voor mijn zeurende gedachten.

Ik zuchtte eens diep en vroeg me hardop af: ‘Maar wat scheelt er nu eigenlijk? Waarom raakt deze relatie mij zo diep?’. En hup, daar borrelde het antwoord in me op. Ik was verbaasd over de eenvoud en de helderheid van het antwoord dat ik kreeg, daar kon ik iets mee. Op het moment dat ik het niet meer verwachtte, werd ik bevrijd.

Mediteren is een gek beestje. Gedachten lijken wel op een schoenveter die je maar niet loskrijgt. Er te hard aan trekken, maakt de knoop alleen maar erger. En als je te snel wil gaan, lukt het zeker niet. Doen alsof de knoop niet bestaat, is ook al geen optie. Daardoor wordt de knoop na verloop van tijd alleen maar steviger. De knoop komt pas los als je eraan begint en met geduld zachtjes aan de verschillende eindjes trekt. Het is nooit toe te schrijven aan één handeling, maar de opeenstapeling van kleine maneuvers zorgt ervoor dat de knoop uiteindelijk ontwart.

Laten we verder mediteren. Laten we eraan beginnen en met geduld zachtjes naar onze mantra luisteren terwijl onze gedachten komen en gaan. De opeenstapeling van deze kleine mantra-maneuvers zal ervoor zorgen dat de knoop in ons beetje bij beetje ontwart. Zo kunnen we bevrijd worden van wat ons beknelt. Geduld, zachtheid en trouw zijn onze bondgenoot.

Wie heeft dagen toegevoegd aan de maand januari?

Iemand zei me deze week: ‘Wie heeft dagen toegevoegd aan januari? De dagen lijken eindeloos te duren.’ Ik moet bekennen dat de dagen en weken in grijste me ook wat moedeloos maken. Iets van werk gedaan krijgen vergt veel meer energie, ik merk het aan alle mensen in mijn omgeving. Grijze lange saaie dagen zonder highligths. Maar we moeten er door. Buiten is het grijs en druilerig en de coronamaatregelen lijken een eeuwigheid te duren. Januari en februari zijn lange maanden voor corona.

Mediteren kan soms ook zo aanvoelen. Na de beginnersverwondering kan het ons overkomen dat we wel mediteren maar niet het gevoel hebben dat er ook maar iets in ons gebeurt. De meditatiesessies kunnen dan grijs, lang en saai aanvoelen. Vooral op zo’n momenten is het belangrijk om vol te houden, de tijd uit te zitten, wetende dat er andere tijden komen. Het is goed bondgenoten te hebben om samen te mediteren om het vol te houden. Want het is maar als we die grijsheid en eentonigheid uitzitten dat we op een dieper niveau kunnen komen, een niveau waarvan we niet wisten dat het er was. In het verborgene van de grijsheid ontkiemt nieuwe kracht. De saaiste meditatie was misschien wel de meest vruchtbare.

Ook al lijkt de hemel grijs en grauw, achter die dikke wolken schijnt de zon aan de blauwe hemel. Onder die saaiheid van het mediteren, schuilt een wereld van liefde, vrede, goedheid en rust. We moeten enkel volhouden, we moeten er door.

Hoe vul ik mijn schatkist?

Tijdens onze laatste meditatiegroep hadden we het over hoe corona ons dwingt om ‘te zijn’ in plaats van ‘te doen’. Vrijwilligerswerk en hobby’s vallen weg, onze jobinhoud en menselijke contacten veranderen waardoor we minder doen of presteren. Ook als we mediteren kiezen we bewust om niets te doen, maar gewoon aanwezig te zijn in de stilte. We ‘zijn’ en da’s genoeg. Echte rijkdom, vonden we, ligt in wie we zijn en minder in wat we doen of hebben.

We zijn bijna een jaar in de ban van corona. We kunnen – eens de wereld weer opengaat – niet zomaar doen alsof er niets gebeurd is, de wereld die we hebben gekend zal voorbij zijn. Om om te kunnen gaan met deze veranderingen zal het meer dan ooit belangrijk zijn goed geworteld te blijven in wie we zijn vooraleer we overgaan tot actie. Mediteren kan ons hierbij helpen. De schatkist aan ‘zijn’ die we door te mediteren aan het opbouwen zijn, zal ons de durf, openheid en flexibiliteit geven om alles te doen wat nodig is.

Laatste avondmaal

Ze hadden me gevraagd of ik op oudejaarsavond een handje wou komen helpen. De mensen van De Ark Gent blijven bij me in de bovenste schuif liggen. Ik heb mee die gemeenschap mogen opstarten en die mensen met een beperking zijn voorgoed onder mijn vel gekropen. Omwille van de coronamaatregelen kon ik er het voorbije jaar bijna niet op bezoek komen, oudejaarsavond met hen vieren was dan ook een heel groot cadeau.

Omdat ik de nodige afstand moest bewaren, was de tafelopstelling wat vreemd. Iedereen van De Ark zat aan een brede tafel aan één kant, een beetje zoals op het schilderij van het Laatste Avondmaal dat we kennen van Da Vinci. Ik moest aan een apart tafeltje wat verderop tegenover hen gaan zitten.

Het was een wat bevreemdende ervaring om niet, zoals ik gewoonlijk doe, midden tussen de mensen te zitten en volop mee te doen aan de ambiance aan tafel. Nu en dan werd er wel een mopje mijn richting uit geschreeuwd, maar ik bleef toch op de eerste plaats een observator. Ik kon genieten van wat ik zag zonder me erin te verliezen. Het maakte het me gemakkelijker om schouwend 2020 af te sluiten. De afstand hielp me om beter overzicht te houden, het goede te zien en te genieten. Ik maakte de avond intenser mee.

En da’s misschien ook wel waar meditatie om draait. Tijdens het mediteren probeer ik me niet te laten meeslepen door de eerste de beste impuls die in me op komt. Ik neem de tijd om afstand te nemen, de ambiance in mijn hoofd er gewoon te laten zijn en er niet aan mee te doen. Mediteren is observator zijn zonder je te verliezen in wat er gebeurt. Misschien omdat ik dit dagelijks mocht oefenen tijdens het mediteren, hielp het me om die Oudejaarsavond intenser te beleven. Mediteren is dagelijks mijn momentjes van Laatste Avondmaal inbouwen.

Mediteer je met me mee? Welkom elke donderdagavond om 21u op zoom. Er is geen voorkennis vereist.

Kerstmis met je grootmoeder-ik

Met onze online meditatiegroep hadden we het vorige week over ‘mildheid’. Hoe moeilijk dat het is om met zachtheid om te gaan met onze verstrooiingen. We kunnen het niet laten om telkens opnieuw te oordelen over onszelf. Wat we ook doen doorheen de dag, we horen steeds dat kijvend stemmetje in ons dat ons zegt: dat kan beter, dat heb je niet goed gedaan, je bent een sukkel,… Moest het onze partner zijn, we vroegen meteen de scheiding aan!

Een meditatievriendin vertelde me ooit eens over een mooie gedachtenoefening. Probeer jezelf eens voor te stellen over 50 jaar, jouw grootmoeder-ik. Wat zou jouw lieve ouwe grootmoeder-ik aan jou nu zeggen in deze moeilijke situatie? Vermoedelijk zou ze heel mild, lief en begripvol reageren, je wat meewarig laten uitrazen en dan over je bolleke wrijven.

Tijdens het mediteren mogen we op dezelfde manier omgaan met onszelf. Telkens we gedachten, verwarrende emoties of beelden krijgen, mogen we mild en liefdevol over ons bolleke laten wrijven en de gedachte rustig langs de kant schuiven. Mediteren is een oefening om onszelf graag te zien, mediteren is ontdekken dat we graag gezien zijn, zomaar. Mediteren is een oefening om met dezelfde mildheid om te gaan met anderen. Dan kunnen we heel mild, lief en begripvol reageren op situaties en mensen en in gedachten stiekem over die mensen hun bolleke wrijven.

Straks is het Kerstmis. Het zal vreemd aanvoelen om dit niet samen met je grootmoeder te vieren. Misschien kan je dit jaar eens proberen kerst te vieren met je grootmoeder-ik.

Mediteer je met me mee? Elke donderdag online meditatie. Meer info hier.

Find your roots and take wings

Sinds ik mijn auto heb weg gedaan, merk ik dat ik steeds minder van autorijden houd. Ik vind het drukke verkeer, al dat kaartlezen en GPS-volgen omslachtig en stresserend. Ik droom er dan van om een zelfsturende auto te hebben. Dat ik ergens ben en enkel nog mijn thuisbestemming moet ingeven om me naar huis te laten brengen. Als ik weet dat ik altijd weer veilig naar huis kan, valt het me gemakkelijker om de wijde wereld in te trekken.

Ik doe het de laatste tijd wat rustig aan omdat ik me nog niet kiplekker voel. Als ik me in de zetel nestel, merk ik dat ik na een tijdje automatisch mijn vertrouwde meditatiemantra zeg. Alsof mijn geest en mijn lichaam de weg kennen naar huis om me op krachten te laten komen. Ik lijk wel een beetje op die zelfsturende auto die me met zijn GPS-mantra naar mijn thuisbestemming brengt. Ik mag een beetje dutten op de reis en alles aan me laten gebeuren. Ik hoef niet aan alle knopjes en pedalen te zitten, maar mag me overgeven.  Zodat ik binnenkort, gesterkt vanuit die meditatie, terug de wijde wereld in kan trekken. Find your roots and take wings.

Mediteer je met me mee? Elke donderdag online meditatie. Meer info hier.

Eerst doen dan denken

Hoe vaak heb ik mezelf al niet in de miserie gebracht door eerst te doen en dan pas te denken? Ik ben van nature speels en spontaan en calculeer daardoor vaak niet genoeg in wat mijn woorden en daden teweeg brengen bij anderen. Gelukkig zijn er ook veel voordelen aan mijn ‘eerst doen dan denken’. Mijn spontaniteit ontwapent mensen en door mijn impulsiviteit kom ik vaak in nieuwe interessante situaties terecht waar ik veel kan leren over mezelf en de wereld. We houden onszelf wel voor dat we rationele wezens zijn, maar voor de echte belangrijke beslissingen in ons leven – bv studies, kiezen van een partner, kopen van een huis – laten we ons toch meer dan we willen toegeven leiden door ons gevoel.

Misschien hou ik daarom wel van mediteren. Om te mediteren hoef je niet eerst 10 boeken te lezen of een intensieve training te volgen, maar moet je er gewoon aan beginnen. ‘Magistra experientia’ – de ervaring is de beste leermeester’, wordt er vaak gezegd. Doe het nu maar, mediteer een tijdje en daarna zullen we een klapke doen. Eerst doen dan denken.

Wie probeert trouw te blijven aan zijn dagelijkse meditatiemomenten zal zachtjes mogen ontdekken dat het mediteren je verandert. Niet met sensationele ervaringen en inzichten, maar je zal meer aanwezig zijn, je aandacht zal puurder zijn bij wat je doet en wie je ontmoet, je zal gemakkelijker los komen van je eigen kleine verstrikkende gedachten en meer open staan voor het leven en je omgeving. De vruchten van je meditatie zullen aan je manier van leven af te lezen zijn.

Maar nu genoeg gedacht over meditatie, laten we het gewoon doen. Eerst doen dan denken.
Mediteer je met me mee? Elke donderdag online meditatie. Meer info hier.

Mijn hoofd wat luchten

Ik had er maandag de pest in. De verstrenging van de maatregelen en de grote onzekerheid beslopen me en het lukte me niet om me met het nodige optimisme erboven te zetten. Mijn kopke draaide zot. Ik belde een vriendin op om een wandeling te maken en samen ons hoofd wat te luchten. In een zotte bui nam ik mijn thermosfles mee met warm water, enkele koffiesticks en bekers, mijn vriendin zorgde voor koekjes.

Het deed deugd buiten te zijn en mijn zeurende gedachten de vrije loop te laten waardoor ze vanzelf wegwaaiden. We gingen op een bankje in de zon zitten en maakten onze koffie. We genoten van ons tasje koffie met koekje en beslisten dat we in deze bizarre tijden wat vaker koffiebar zouden houden in het park.

Ook tijdens het mediteren kan het me overvallen dat ik zomaar emotioneel word. Ik weet dan niet zo goed waar het vandaan komt maar blijkbaar maakt de meditatie dat gevoel los. Door mijn mantra rustig en met mildheid te blijven herhalen, kan die emotie de vrije loop nemen. Mijn loskomende emotie wordt blootgesteld aan de helende werking van de mantra en kan vanzelf wegwaaien. Vaak overvalt me nadien een grote rust en slaak ik een opgeluchte diepe zucht. Ik ben weer vrij van binnen om te genieten van het moois dat de stilte me te bieden heeft.

Mediteer je met me mee? Elke donderdag online meditatie. Meer info hier.

Wat een stripverhaal in mijn hoofd

Omdat ik wat ziekjes ben, breng ik mijn tijd door met het lezen van albums van Suske en Wiske. Wat hou ik van deze herkenbare personages. Ik denk dat iedereen in zijn buurt wel een hysterische tante Sidonia, een reddend sterk Jerommeke of een egotrippende Lambik kent. Maar Suske en Wiske zijn en blijven de onbetwistbare helden van de albums.

Het valt me in deze tijden nog meer dan anders op hoezeer mijn hoofd een Suske en Wiske-album is. Het tante Sidoniastemmetje in me zegt dat ik erger ziek zal worden en maakt een drama van elk kuchje. Jerommeke daarentegen is heel stoer en slaat het Sidoniastemmetje met kracht neer. En Lambik in mij laat me alles wat ik doe met trots voor een tribunaal verschijnen: zie eens hoe goed ik met de situatie omga.

Als we mediteren, ontmoeten we al die stripfiguren in ons hoofd: zie eens hoe goed ik al kan mediteren (Lambik), gedachten kap ik gewoon af (Jerommeke) of ik laat me hysterisch meeslepen door alle gedachten en emoties die bij me opkomen (tante Sidonia). Gelukkig zijn en blijven Suske en Wiske de hoofdpersonages. Met een grote vastberadenheid en kinderlijke eenvoud blijven Suske en Wiske samenwerken om het avontuur van de meditatie het hoofd te bieden. Door de andere personages te nemen zoals ze zijn en hun krachten te bundelen, slaan ze zich samen doorheen elk avontuur. Met de hele familie werken ze met de nodige zelfrelativering aan een meer rechtvaardige wereld.

Mediteer je met me mee? Elke donderdag online meditatie. Meer info hier.

Mijn hoofd wat luchten

Ik had er maandag de pest in. De verstrenging van de maatregelen en de grote onzekerheid beslopen me en het lukte me niet om me met het nodige optimisme erboven te zetten. Mijn kopke draaide zot. Ik belde een vriendin op om een wandeling te maken en samen ons hoofd wat te luchten. In een zotte bui nam ik mijn thermosfles mee met warm water, enkele koffiesticks en bekers, mijn vriendin zorgde voor koekjes.

Het deed deugd buiten te zijn en mijn zeurende gedachten de vrije loop te laten waardoor ze vanzelf wegwaaiden. We gingen op een bankje in de zon zitten en maakten onze koffie. We genoten van ons tasje koffie met koekje en beslisten dat we in deze bizarre tijden wat vaker koffiebar zouden houden in het park.

Ook tijdens het mediteren kan het me overvallen dat ik zomaar emotioneel word. Ik weet dan niet zo goed waar het vandaan komt maar blijkbaar maakt de meditatie dat gevoel los. Door mijn mantra rustig en met mildheid te blijven herhalen, kan die emotie de vrije loop nemen. Mijn loskomende emotie wordt blootgesteld aan de helende werking van de mantra en kan vanzelf wegwaaien. Vaak overvalt me nadien een grote rust en slaak ik een opgeluchte diepe zucht. Ik ben weer vrij van binnen om te genieten van het moois dat de stilte me te bieden heeft.

Mediteer je met me mee? Elke donderdag online meditatie. Meer info hier.

Vergaderen in een kiekenkot

Ken je dat van die vergaderingen die meer weghebben van een kiekenkot? Ik had deze week een vergadering met veel enthousiaste mensen. Ik genoot van de energie en de gedrevenheid van de deelnemers, ook al was de vergaderdiscipline hard zoek. Goede ideeën werden over en weer gekatapulteerd en de een maakte de ander nog enthousiaster. Het was een echt kiekenkot met enthousiast kakelende kiekens. Ik probeerde de vergadering in goede banen te leiden, maar er was geen beginnen aan. Och ja, misschien was het voor deze mensen in onze deprimerende coronatijden gewoon belangrijk om eindelijk nog eens enthousiast te kunnen zijn. Het ventiel moest er blijkbaar even af. Ik ging opgedraaid terug naar huis op een lawaaierige volle trein. Uitgeput plofte ik ’s avonds in de zetel. Wat een dag.

En dan zomaar uit het niets, viel de rust over me. De witte muren van mijn appartement en de stilte rondom me deden me deugd. Ik kon diep zuchten en genieten van de oorverdovende stilte. Na tien minuutjes met gesloten ogen te zitten was het kiekenkot weg uit mijn hoofd. Wat een cadeau!

Hoe vaak mag ik niet ervaren tijdens het mediteren dat mijn hoofd een kiekenkot is. Ik ben iemand met een eindeloze fantasie en ideeën. Tijdens het mediteren ben ik me nog meer bewust van de ideeën en plannen die in me oppoppen. Het vergt een heuse krachttoer om er niet op in te gaan. En als het echt niet lukt, zeg ik met mildheid aan mezelf: ‘Och ja, misschien moet het ventiel er even af, deze meditatietijd is gewoon wat ze is’.

Mediteer je met me mee? Elke donderdag online meditatie. Meer info hier.

Een mikmak van eten

Mijn buren moesten weer lachen toen ze mijn middagmaal zagen. Elke middag eten we met enkele buren samen in ons co-housingproject. Elk brengt zijn eigen maaltijd mee. Ik had weer een allegaartje van eten bij: rijst, noten, pitjes, 3 soorten groenten, olijven,… Een wat vreemde, maar lekkere mikmakcombinatie van eten. Mijn eten vertelt veel over mezelf. Ik heb een halftijdse job in De Ark die ik combineer met een freelancepraktijk rond meditatie. Ik ben actief in ons co-housingproject, werk mee als vrijwilliger in De Ark Gent en de Clemenspoort en ben lid van enkele uitwisselingsgroepjes. Ik heb een wat vreemde, maar lekkere mikmakcombinatie van leven.

Misschien is dat wel de reden waarom ik zo van mediteren hou. Het heeft een grote eenvoud om het elke dag stil te maken en naar binnen te keren met maar één woord. Het helpt me rustig te blijven en helder te kunnen blijven zien ondanks de veelheid die op me afkomt. Heel vaak begin ik mijn meditatie met een hoofd vol zorgen, indrukken en afleidingen. Maar als ik stop met mediteren, voel ik me regelmatig een stuk lichter en komen antwoorden op een prangende vraag vanzelf naar boven.

Ik ben het boek van Harari ‘21 lessen voor de 21ste eeuw’ aan het lezen. Daarin beschrijft hij hoe complex de wereld is geworden. De uitdagingen in de wereld zijn zo een mikmak geworden dat één iemand ze niet meer kan bevatten en al helemaal niet meer kan oplossen. Er zijn geen eenvoudige antwoorden meer. Toch slaagt Harari erin om uit die veelheid een helder overzicht te geven van wat er in de wereld aan de hand is. Uit de veelheid van uitdagingen weet hij de prangendste naar boven te halen. Op het einde van het boek beschrijft hij hoe de vipassana-meditatie hem hierbij helpt. Dagelijks maakt hij 2 uur vrij en jaarlijks gaat hij 2 maanden op stille meditatieretreat om zijn geest helder te houden. Hij vertelt hoe die leegte hem helpt om minder overweldigd te worden door de wereld, maar helderder te zien wat er in zijn geest afspeelt en beter te onderscheiden wat er ons te wachten en te doen staat.

Wat Harari op wereldvlak beschrijft, kan ik ervaren in mijn eigen kleine wereld. De grote vragen, beslommeringen en zorgen die op me afkomen, kan ik onmogelijk bevatten. Het is maar door me over te geven aan de eenvoud van de meditatie en te verwijlen bij die bron van rust en goedheid in me dat ik energie kan opdoen om te zien wat er me te wachten en te doen staat. Uit eenvoud en soberheid komen kleine grootse dingen voort.

Mediteer je met me mee? Elke donderdag online meditatie. Meer info hier.

Enkele jaren geleden ging ik naar mijn huisarts met vage algemene klachten: rugpijn, vermoeidheid, duizeligheid, keelpijn,… Een bloedonderzoek wees uit dat ik veel vitaminen tekort had: vitamine B, C, magnesium, ijzer,… De dokter schreef me rust en een hele reeks vitaminen voor die ik enkele maanden moest innemen. Na enkele weken was ik er weer bovenop, maar de dokter raadde me aan toch mijn ijzerpillen te behouden en die één week per maand te nemen.

Zo is het ook met mijn leven. Ik ben iemand die voor zijn zaakjes gaat en al mijn poer in ene keer verschiet. Als ik hol van het ene agendapunt naar het andere heb ik geen tijd om na te genieten en terug op kracht te komen. Alles wat ik doe voelt dan al vlug als leeg en zinloos aan. Het helpt me om dagelijks mijn momentjes van rust te nemen om meer te kunnen genieten van wat ik doe in het leven. Het laadt me op.

Met Vitamine-M22 nodig ik je uit om mee met mij een vitaminekuur te starten. 22 dagen op een rij krijg je van mij een interessant weetje, grappige cartoon, doedingetje,… toegestuurd om die dag even tot rust te komen. 22 dagen krijg je elke dag een meditatievitamine en op het einde krijg je hiervan een boekje. Ik voorzie 3 online contactmomenten waar ik je meer vertel over mediteren, hoe je dit zou kunnen doen en waar je je vragen kan stellen. Je kan deze momenten live volgen of later bekijken als dit jou beter past. Vitamine-M22 is gemaakt op maat van mensen die het druk hebben. Op een no-nonsense stijl kan je experimenteren met mediteren. De vitaminekuur start op 10 oktober en kost slechts € 22. Zin om mee te doen? Je inschrijving is definitief door een mailtje te sturen naar anja@inspiratiekaravaan.be en € 22 te storten voor ‘Vitamine-M22’ op IBAN BE52 0636 5117 7809 met vermelding van jouw naam. Meer info hier.

Hopsa, daar komt mijn trouwe vriend

Op mijn verjaardag vorige week hield ik twee online verjaardagsfeestjes. Via sociale media had ik iedereen uitgenodigd die ik kende, inschrijven was niet nodig. Die namiddag en avond kwam een bont gezelschap van vrienden en kennissen op zoom met me mee vieren. We sloten telkens af door samen te mediteren.

Bij het begin van het feestje stelde iedereen zich voor en vertelden we hoe we elkaar hadden leren kennen. Sommigen kende ik al van mijn kleuterjaren, anderen pas enkele weken. Met sommigen heb ik een hele intensieve vriendschapsband, met anderen een wat vluchtiger contact. Maar elk voelde zich aangesproken om deze mooie dag samen met mij te vieren. Ik was verwonderd over de trouw van mensen, elk op zijn manier gaan ze een stukje levensweg met me mee.

Een goeie vriend zei me ooit eens: ‘je moet je niet afvragen of je vrienden hebt, maar veeleer vragen of je zelf een vriend bent voor een ander’. Er gaat iets gratuit van deze vraag uit. Door zelf vriend te zijn, word je vriend van een ander. Vriendschap wordt op die manier een geschenk dat je ontvangt zoals het zich aandient. Alle moeten is er af, er is enkel nog de vreugde van het mogen ontvangen.

Mediteren is voor mij zoals op bezoek gaan bij een goeie vriend. Dagelijks (nu ja, bijna dagelijks) maak ik het twintig minuten stil in mezelf en luister naar mijn mantra die ik stilletjes in mezelf herhaal. Alle gedachten of emoties die in me opkomen schuif ik langs de kant. Ik neem de tijd om vriend te zijn met mijn mantra en die stilte in mij. Het is een gratuit gebeuren. Ik probeer er niets mee te bereiken, geen verwachtingen te hebben of mystieke ervaringen op te roepen. Gewoon vriend zijn van de stilte. En op onverwachtse momenten – als ik een fikse wandeling maak, als ik me niet goed voel in mijn vel, als een opmerking van iemand me in het verkeerde keelgat schiet of als ik moet wachten op de trein – komt de mantra met zijn rust uit het niets naar boven. Ik adem eens goed diep in en – hopsa – daar komt mijn trouwe vriend even bij me verwijlen. Net zoals de trouwe vriendschap die ik vorige week op mijn verjaardagsfeestjes mocht ontvangen, is de mantra een trouwe vriend die ik met vreugde verwelkom. Het is een vriendschap die me wortels geeft en vleugels om mijn levensweg verder te zetten.

Anja T’Kindt

En hoe is dat bij jou? Welke vriendschap geeft jou vleugels? Voor wie mag jij er zijn? Is de stilte voor jou een vriend of eerder een vervelende huisgenoot?

Op 10 oktober start Vitamine-M22. Gedurende 22 dagen word je elke dag geïnspireerd door een meditatieve gedachte/cartoon/weetje en uitgenodigd om stil te vallen. Op de wekelijkse online contactmomenten kan je op een no-nonsense stijl kennis maken met meditatie en deze sessies (her-)bekijken. Op het einde krijg je een boek cadeau vol meditatievitamines. Het is de ideale vitaminekuur om de rust in je bloed even op punt te stellen. Meer informatie www.meditationforeveryone.be.

Mediteer je met me mee? Elke donderdag online meditatie. Meer info hier.

Een druppel olie in een sputterende machine

Ik bediende zaterdag de zoomknopjes van de stille Sit-in van Silence for Peace, het was dus best wel een spannende namiddag. Zou alles wel werken? Omwille van corona werd de stille Sit-in online georganiseerd en gelivestreamd over facebook. Silence for Peace is ontstaan na de aanslagen in Brussel en wil stilte een stem geven in het publieke debat door overal in het land mensen uit te nodigen samen in stilte te zitten. De hele namiddag konden mensen op zoom binnenspringen om samen in stilte te zitten, alles werd live uitgezonden op facebook. Toevallige scrollende passanten konden even blijven hangen om te lezen wat er aan de hand was. Een 15-tal mensen deden mee op zoom en een 400-tal passanten bezochten onze facebookpagina.

Met het voorbereidend team stelden we ons nadien de vraag: was het wel de moeite waard en niet een te grote inspanning om maar zo weinig mensen te bereiken? Ik herken de vraag. Hoe vaak denk ik zelf niet: Wat maakt dat ene plastiek flesje dat ik niet gebruik nu uit, wetende dat een beetje verderop de koffieautomaat met plastiek bekers werkt? Wat maakt het verschil als ik me vandaag niet laat meeslepen door geklaag als ondertussen de media elk sensatiebericht uitsmeert? Wat voor zin heeft het om één minuut in stilte te zitten, beseffende dat mijn verdere dag zot draait? Is veel van wat we doen geen druppel water op een hete plaat? Gedachten om moedeloos van te worden.

Maar toen ik daar aan mijn computer met een 15-tal mensen op zoom en een 400-tal passanten op facebook in stilte zat, overviel me een diep gevoel van eenheid en berusting. Elke kleine goede act die gebeurt, is gebeurd. Elk zaadje dat is geplant, is geplant en draagt kiemkracht. Elk zuchtje vrede dat de wereld wordt ingestuurd start een wereldreis. Ik ben maar een klein en nietig wezentje, maar ik ben verbonden met anderen en het heelal. Ik mag loslaten wat mijn concrete verdienste aan wereldvrede is, zolang ik maar de vrede in mezelf toelaat en gretig gebruik maak van alle kansen die ik krijg om die vrede kwistig uit te delen. ‘Wie één leven redt, redt de hele wereld’, zegt een joodse wijsheid in de Talmoed. Laten we gaan voor dat éne leven en daarna nog eentje en nog eentje en nog eentje als het lukt. Iemand van ons voorbereidend team verwoordde het als volgt: ‘We denken dat we druppel water op een hete plaat zijn, maar misschien zijn we wel een druppel olie in een sputterende machine.’

Met Meditation for Everyone willen we die druppel olie zijn. Door dagelijks die druppel olie toe te laten, worden we geheeld en in gang gezet, door dit samen met anderen te doen houden we het vol en voelen we ons gesteund.

Het verhaal van de drie plankjes

Ik woon in het Clemenshuis, het cohousingproject van de Clemenspoort aan het station van Gent-Sint-Pieters. Naast ieders persoonlijk appartement hebben we enkele gemeenschappelijke ruimtes én een gemeenschappelijk terras. De voorbije zomermaanden zaten we er vaak met enkelen samen, genoten van de zon, een babbeltje en een drankje met elkaar. We hebben vaak verzucht: ons terras zou eens moeten geschuurd worden, het is groen van het mos, maar we zien er ons geen beginnen aan.

Toen de eerste hevige regenbui na de hittegolf zich aandiende, zaten we met enkelen in onze gemeenschappelijke living met de deur wijd open naar het terras te kijken en te genieten van de frisse lucht en de regen. In een zotte bui pakte iemand een schuurborstel en maakte één plank mosvrij, waarop twee anderen ook in actie schoten en elk nog één plank proper maakten. Zo hadden we drie propere planken.

Het was een wat vreemd zicht om een groen terras te hebben met maar drie bruine planken. Vanuit welk raam we ook keken, de drie propere plankjes sprongen in het oog. Ze lagen ons als het ware uit te lachen en uit te dagen om aan de slag te gaan. Ze deden ons goesting krijgen naar meer. Enkele dagen later hielden we het niet meer uit. Met drie mensen beslisten we de hogedrukreiniger te halen en aan de slag te gaan. Al vlug kwamen anderen uit ons huis aansluiten om mee te schuren, aan te moedigen of te zorgen voor morele ondersteuning met koekjes, thee en aperitief, onze groepswhatsapp ontplofte van de aanmoedigingen,… De drie propere plankjes werden een uitgebreid mooi terras waar we terug samen – op verantwoorde afstand uiteraard – kunnen genieten van de zon, de rust en elkaar. Wat in het begin een onmogelijk opdracht leek, werd een feest.

De meesten van ons zijn op de een of andere manier wat toevallig met meditatie in aanraking gekomen. Je las een boek, je hoorde iets op facebook of iemand vertelde je over zijn ervaringen. Het is een beetje zoals die drie plankjes. Je leert het kennen, je krijgt goesting naar meer, maar je ziet er je geen beginnen aan. Maar stilletjes, vaak ongemerkt, groeit het verlangen om er echt mee aan de slag te gaan. Het helpt als je tochtgenoten vindt met hetzelfde verlangen, om er samen aan te beginnen. Je enthousiasme wordt aanstekelijk en nieuwe mensen sluiten zich aan. En na een tijdje merk je dat je uitkijkt naar die meditatiemomenten om te genieten van de zon, de rust en elkaar. Wat in het begin een onmogelijk opdracht leek, wordt een feest.

Hoe ben jij in aanraking gekomen met meditatie? Wie of wat heeft jou getriggerd? Waar ben je naar op zoek? Wat verlang je en hoe groeit dit verlangen?
Mediteer je met me mee? Meer info hier.

Eindelijk, nu voel ik dat ik leef

Vrijdag was het mijn beurt om mijn moeder in het woonzorgcentrum een bezoekje te brengen. Omdat ik deze zomer veel weg was en we de bezoekjes eerlijk verdelen onder mijn vele broers en zussen, was het lang geleden dat ik mijn moeder had gezien. Ik keek er erg naar uit om haar verhalen eens live te beluisteren en zelf over mijn vakantieavonturen te vertellen.

Door de strenge coronamaatregelen kunnen we elkaar bij regenweer enkel ontmoeten in een ‘babbelbox’. Gelukkig kwam de zon even piepen en zette de verpleegster twee stoelen voor ons buiten. Mijn moeder woont op de eerste verdieping en kan zelden naar buiten, ze was dan ook in de wolken om even de zon te voelen. Maar ramp, oh ramp, na 10 minuten begon het te donderen, dan te regenen en zelfs te hagelen. Ik stelde voor om vlug naar binnen te gaan, maar dat wou ze geenszins. ‘Ik heb het hele jaar nog geen donder gehoord of regen gevoeld, ik zet me wel onder het afdak.’ Het weer maakte een oorverdovend lawaai en van een gesprekje voeren kwam niets meer in huis. Maar mijn moeder genoot. ‘Eindelijk’, zei ze, ‘nu voel ik dat ik leef’. Ze genoot van de regen die op haar benen spetterde en was door het dolle heen toen een grote hagelbol in haar handen landde. Ze genoot van de natuurelementen en van dit eigenste moment. En ik besloot enkel nog naar haar te kijken en te genieten dat zij aan het genieten was. Het half uurtje leek voor haar een eeuwigheid en was tegelijk in een zucht voorbij.

Mijn moeder leerde me waar mediteren om draait. Als we mediteren laten we alle woorden en gedachten los en luisteren stilletjes naar onze mantra die we op een natuurlijk ritme in onszelf herhalen. En we genieten om dit samen te doen met anderen. Mediteren gaat niet zozeer over het uitwisselen van mooie woorden en verhalen met elkaar, maar over volledig aanwezig zijn in het hier en nu en in de eeuwigheid, voelen dat je leeft. Het gaat over genieten van de zon, de regen en de hagel en blij te zijn om dit samen met anderen te doen.

Wanneer heb jij je de laatste keer met volle overtuiging laten natregenen, opwarmen door de zon of laten wegblazen door de wind? En wat gebeurde er dan aan jou?

Mediteer je met me mee? Meer info hier.

Eindelijk, nu voel ik dat ik leef

Vrijdag was het mijn beurt om mijn moeder in het woonzorgcentrum een bezoekje te brengen. Omdat ik deze zomer veel weg was en we de bezoekjes eerlijk verdelen onder mijn vele broers en zussen, was het lang geleden dat ik mijn moeder had gezien. Ik keek er erg naar uit om haar verhalen eens live te beluisteren en zelf over mijn vakantieavonturen te vertellen.

Door de strenge coronamaatregelen kunnen we elkaar bij regenweer enkel ontmoeten in een ‘babbelbox’. Gelukkig kwam de zon even piepen en zette de verpleegster twee stoelen voor ons buiten. Mijn moeder woont op de eerste verdieping en kan zelden naar buiten, ze was dan ook in de wolken om even de zon te voelen. Maar ramp, oh ramp, na 10 minuten begon het te donderen, dan te regenen en zelfs te hagelen. Ik stelde voor om vlug naar binnen te gaan, maar dat wou ze geenszins. ‘Ik heb het hele jaar nog geen donder gehoord of regen gevoeld, ik zet me wel onder het afdak.’ Het weer maakte een oorverdovend lawaai en van een gesprekje voeren kwam niets meer in huis. Maar mijn moeder genoot. ‘Eindelijk’, zei ze, ‘nu voel ik dat ik leef’. Ze genoot van de regen die op haar benen spetterde en was door het dolle heen toen een grote hagelbol in haar handen landde. Ze genoot van de natuurelementen en van dit eigenste moment. En ik besloot enkel nog naar haar te kijken en te genieten dat zij aan het genieten was. Het half uurtje leek voor haar een eeuwigheid en was tegelijk in een zucht voorbij.

Mijn moeder leerde me waar mediteren om draait. Als we mediteren laten we alle woorden en gedachten los en luisteren stilletjes naar onze mantra die we op een natuurlijk ritme in onszelf herhalen. En we genieten om dit samen te doen met anderen. Mediteren gaat niet zozeer over het uitwisselen van mooie woorden en verhalen met elkaar, maar over volledig aanwezig zijn in het hier en nu en in de eeuwigheid, voelen dat je leeft. Het gaat over genieten van de zon, de regen en de hagel en blij te zijn om dit samen met anderen te doen.

Wanneer heb jij je de laatste keer met volle overtuiging laten natregenen, opwarmen door de zon of laten wegblazen door de wind? En wat gebeurde er dan aan jou?

Mediteer je met me mee? Meer info hier.

Ik heb geen verlichting bereikt

Ik was deze zomer twee weken in Bonnevaux, het internationaal centrum van de World Community for Christian Meditation in Frankrijk. Samen met een 12-tal permanente bewoners mediteerden we 3 à 4 maal een half uur per dag. De rest van de dag was er tijd voor het huishouden, samen eten, uitwisselingsmomenten, een goede wandeling op en rond het domein en gewoon genieten van de rust.

Ik had stilletjes gehoopt dat ik heel goed ging worden in het mediteren en dat de gedachtestroom in mijn hoofd zou verminderen, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dit niet zo is. Ik heb geen verlichting bereikt, ben niet in een mystieke toestand beland en heb geen grootse levensinzichten opgedaan. Tijdens de meditaties had ik altijd wel ergens een pijntje of jeukje en maakten mijn gedachten bokkesprongen.

Gelukkig was het voor mij een verademing om te mogen meedeinen op de stilte van de plek en de andere mediteerders. Ik kon me laten dragen door het ritme van de dag en de stille aanwezigheid van de gemeenschap. Meer en meer begon ik uit te kijken naar de meditatiemomenten omdat ik me innerlijk gedragen voelde door de stilte, de goedheid en de standvastigheid van de anderen. Het gewoon verwijlen in de stilte deed me deugd en maakte dat oordelend stemmetje in mezelf wat zachter. Ik kon met meer zelfrelativering en goedheid naar mezelf, het voorbije jaar en mijn leven kijken. Het was goed om thuis te komen bij die goedheid en die oase van rust rond en in me.

Ik ben ondertussen al enkele weken thuis, maar de verbondenheid blijft. Ik neem nu en dan een kijkje op de website en facebook van Bonnevaux, ik volg hier en daar een online meditatie en gebruik de app van WCCM voor mijn meditaties. En deze week starten we terug met de wekelijkse online meditaties van Meditation for Everyone. Het is goed me verbonden te weten met anderen die, net zoals ik, dromen van een wereld waar mensen werken en leven vanuit die stilte en zo de wereld een stukje mooier maken voor iedereen.

Mediteer je met me mee? Meer info hier.

Eén verhaaltje voor het slapengaan en dan…

Van een goeie vriendin en haar gezin kreeg ik een verhalenboek cadeau. Het boek is grappig, prikkelt mijn fantasie en is met veel liefde speciaal voor mij uitgekozen. Telkens als ik er een verhaaltje uit lees, voel ik de verbondenheid en de hartverwarmende vriendschap van het gezin. ‘Da’s voor in je meditatiehoekje’, zei ze met een knipoog, ook al heeft het boek niets met meditatie te maken. Mijn vriendin kent mijn ritueeltjes. Door het verhalenboek in mijn meditatiehoekje te leggen, lonkt het de hele dag naar me. En als het dan avond wordt, nestel ik me op mijn meditatiebankje met het boek en geniet van één verhaaltje. Door op mijn bankje te zitten, kom ik automatisch in een rustiger modus en krijg ik zin om te mediteren.

Elke mens heeft zo zijn ritueeltjes die hem vertrouwdheid en geruststelling geven. Tijdens onze nababbel van onze online meditatiesessie wisselden we uit over onze kleine gewoontes, ritueeltjes en houdingen die bij onze meditatie horen. Voor de één was dat een bepaalde manier van zitten, voor de ander het letten op de ademhaling, voor nog een ander zacht een liedje neuriën of je handen op een bepaalde manier gebruiken. Allemaal middeltjes die ons helpen in een mediteermodus te komen. Na een tijdje associeer je automatisch dit ritueeltje met een gevoel van rust en vertrouwen.

Het mooie is dat deze ritueeltjes ons ook kunnen helpen doorheen de dag. Door net voor je een spannende vergadering binnenstapt even te letten op je ademhaling of je liedje in stilte te neuriën kan je rustiger aan je vergadering beginnen. Als je staat aan te schuiven in de file kan het zachtjes enkele keren je mantra zeggen helpen je minder opgejaagd op je bestemming aan te komen. Zo blijf je ook doorheen je dag verbonden met die rust en die goedheid in jou. Die kleine ritueeltjes maken je leven voller en lichter.

Mediteer je met me mee? Meer info hier.

Welke confituur kies jij?

Ik ben deze week naar de bibliotheek geweest en heb veel interessante boeken meegenomen. Ik wou gisterenavond lezen, maar ik wist niet wat eerst gekozen. Op het einde van de avond merkte ik dat ik uiteindelijk niet had gekozen en gewoon gemakkelijk tv had gekeken.

Het doet me denken aan een onderzoek over kiezen door de Universiteit van Washington. In een supermarkt werd confituur aangeboden om te proeven. De ene dag was er keuze uit 6 verschillende soorten, de andere dag uit 24 soorten. Hoe meer keuze er was, hoe meer mensen durfden te proeven. Voor de aankoop van een pot confituur was het onderzoek echter verrassend. Mensen die proefden van één van de 6 soorten confituur waren veel meer geneigd om een pot te kopen dan de mensen die de keuze hadden uit 24 potten. Hoe meer keuze je hebt, hoe moeilijker het blijkbaar is om te kiezen waardoor je uiteindelijk niets kiest. Marketeers maken hiervan handig gebruik door bij onlineverkoop bvb gebruik te maken van filters waardoor onze keuzemogelijkheden worden beperkt.

Zo gaat het ook op de meditatiemarkt. Sinds ik enkele facebookpagina’s over meditatie volg, word ik overspoeld door reclame voor Qi Gong, boeddhistische meditatie, mindfulness, mediteren op mijn ademhaling of met een positieve affirmatie, mantrameditatie, liefdevolle aandachtmeditatie,… Zoveel als dat er confituurpotjes zijn. Elke traditie is op zich waardevol en ik geloof dat als iemand zich echt toelegt op één van deze vormen, dat dit smaak geeft aan zijn leven. Het gevaar bestaat echter dat we zo overweldigd zijn door het aanbod dat we uiteindelijk nergens aan beginnen en, als het ware, geen enkel potje kopen om van te smullen.  Ik stel mezelf wel vaker de vraag: doe ik het wel goed in mijn meditatie, moet ik niet veranderen van mantra, wat als ik nu eens zou mediteren op mijn ademhaling,… Het brengt me in de war en zorgt ervoor dat ik mijn meditatie gemakkelijker laat schieten. Het onderzoek van de confituurpotjes helpt me om echt te kiezen, trouw te blijven aan mijn meditatievorm en blijvend stilletjes in mezelf te luisteren naar de mantra waar ik trouw aan blijf.

Een oud boeddhistisch verhaal vertelt hetzelfde. Een meester maakte een dagtocht en droeg zijn leerling op een put te graven om water te halen. Toen de meester ’s avonds terugkwam, kwam de leerling met lege handen naar zijn meester. ‘Meester’, zei hij, ‘ik heb de hele dag gegraven op verschillende plaatsen naar water, maar ik heb niets gevonden’. De meester antwoordde: ‘Blijf nu op één plaats om te graven en graaf tot je de bron vindt’. Zo worden we in de meditatie uitgenodigd om dag na dag, jaar in jaar uit trouw te blijven aan onze meditatie. Enkel zo kunnen we de bron vinden en kunnen we de lekkere confituur smaken.

Mediteer je met me mee? Meer info hier.

Jij bent mooi!

Een jonge cameravrouw deed een sociaal experiment op een middelbare school. Ze vroeg aan leerlingen en leerkrachten of ze een foto van hen mocht nemen omdat ze hen mooi vond. De reacties van de mensen zijn aandoenlijk. Ongeloof, verlegenheid maar stuk voor stuk ook hele ontroerende beelden. Als we beseffen dat we mooi zijn, beginnen we te stralen, te gloeien en te groeien. Elk van ons is een bron van oneindige schoonheid. Vaak verbergen we ons en durven we het niet geloven, maar dat verandert niets aan de schoonheid die in elk van ons zit. Als je diep in iemands ogen kijkt, kan je altijd een glimp van iemands schoonheid opvangen. Waarom zou dat anders zijn bij jou? Jij bent mooi! We kunnen het moeilijk geloven, toch is het zo.

En da’s eigenlijk ook wat we tijdens de meditatie doen. We geven geen aandacht aan al die stemmetjes in ons hoofd die ons zeggen wat we verkeerd hebben gedaan of nagelaten hebben om te doen, die ons zeggen dat we stom, vervelend of niet de moeite waard zijn. Door het stil te maken en af te dalen van ons hoofd naar ons hart, proberen we contact te maken met die schoonheid die in ons altijd aanwezig is. We mogen er ons, als het ware, laten door overspoelen. Als we gedurende onze meditatietijd telkens luisteren naar de mantra die we stilletjes in onszelf zeggen, laten we de schoonheid in ons zijn werk met ons doen. Het enige wat we hoeven te doen is ons open te stellen voor die bron van schoonheid die in ons aanwezig is door trouw onze mantra te blijven herhalen.

Mensen die al lang mediteren, raden ons aan om tweemaal per dag 20 minuten te mediteren. Als dat jou lukt is dat heel goed. Voor de meeste mensen is dat veel en lang. Misschien kunnen we de komende weken als eens proberen om elke ochtend en avond bij het tandenpoetsen een momentje te nemen om langer in de spiegel te kijken, onze eigen ogen te peilen en de schoonheid van onze ziel te zien. Adem dan enkele keren goed diep in en uit en zeg liefjes je mantra. Het zal al een stralend en gloeiend effect hebben, het zal je goesting geven om te blijven mediteren. Het zal je helpen om te groeien in je meditatiepraktijk. Jij bent mooi!

Mediteer je met me mee? Meer info hier.

Gezocht: Op vakantie in jouw kot

Velen zullen het met me eens zijn: op vakantie gaan dit jaar is een uitdaging. Vaak maak ik verre reizen en overnacht in leuke hostelletjes. Dit jaar lukt dit niet. Ik was er wat ambetant door. Ik heb nu al drie maanden thuis doorgebracht en nu ziet het er naar uit dat mijn vakantieplannen ook al in duigen vallen.

Maar vanuit het motto: ‘Vakantie is een mindset’, besliste ik om op vakantie te gaan in eigen land. Ik wou een oproep op facebook plaatsen: ‘Gezocht: op vakantie in jouw kot’. Wie zou er reageren? Zouden er überhaupt mensen reageren? En wat zouden de mensen van me denken? Dat ik een profiteur en een nietsnut ben? Zouden ze me wel voldoende vertrouwen om hun huis aan mij uit te lenen? Zouden er geen rare reacties komen van mensen die het niet goed met me menen? De kwetsbaarheid van mijn post deed me even slikken. Uiteindelijk besliste ik om de oproep toch te posten, me toe te vertrouwen aan het onbekende en me over te geven aan wat er op me afkomt.
De reacties waren verrassend. Mensen van wie ik dacht dat ze positief zouden reageren lieten niets van zich horen. Anderen die ik bijna niet ken reageerden heel enthousiast. En ik ontdek dat ik nu de keuze heb uit verschillende locaties. Spannend!

Het doet me denken aan onze meditatiepraktijk. Telkens als ik bewust mijn 20 minuten stilte inga en in mezelf zachtjes luister naar mijn mantra, vertrouw ik me toe aan het onbekende. Zullen de mensen me geen nietsnut vinden als ze horen dat ik mediteer? Wat doe ik mezelf toch aan, ik heb toch wel wat beters te doen? Kan ik me wel toevertrouwen aan die stilte of zal die stilte me helemaal gek maken? De meditatie nodigt me telkens opnieuw uit me over te geven en me toe te vertrouwen aan de stilte en de leegte. Mijn eigen verwachtingen laat ik achter me en ik stel me ontvankelijk op voor wat de stilte met me doet. De stilte brengt me telkens iets anders en ik laat me, net zoals mijn vakantiebestemming, telkens opnieuw verrassen. De stilte is mijn vakantie in eigen land, elke dag opnieuw. Altijd een beetje spannend.

Mediteer je met me mee? Meer info hier.

Kliederen en schilderen met het kind in mij

Om de coronaperikelen van me af te ronden, heb ik vorige week nog eens mijn verfdoos boven gehaald. Ik vind het heerlijk om me al kliederend en schilderend met kleuren uit te drukken. Ik hou me helemaal niet bezig met wat mooi, lelijk, correct of conventioneel is en ga helemaal op in wat ik doe zonder rekening te houden met wat het resultaat zou kunnen zijn. Ik schilder dan zoals kinderen doen: vol overgave en zonder oordeel, ervan overtuigd dat het sowieso goed is wat ze doen.

Mediteren, schilderen en spelen zijn wat dat betreft familie van elkaar. Telkens gaat het om het gebeuren op zich dat waardevol is. Een kind speelt niet omdat het iets wil bereiken, maar omdat het daar zin in heeft. Doorheen dat spel gebeurt er heel veel, maar daar is het kind zich niet van bewust. Zo leert het nieuwe vaardigheden, zichzelf verhouden in de wereld en verwerkt het indrukken en emoties. Dat is bij schilderen en mediteren net hetzelfde.

Tijdens het mediteren probeer ik vol overgave en zonder oordeel over mezelf, mijn gedachten en gevoelens los te laten door telkens terug te keren naar mijn mantra. Door te proberen op te gaan in de stilte in mij, gebeurt er – net zoals bij het spel van kinderen – doorheen de tijd onbewust heel veel. Mediteren brengt onverwachtse fijne vruchten met zich mee. Zo kan ik bv merken dat ik iets minder opvliegend ben op een vergadering of dat ik vrijer in het leven sta. Het helpt me om terug voeling te krijgen met het kind in mij dat houdt van spelen, schilderen en zich graag laten zien. Mediteren oefent me in het spelen, vrij mens worden en me graag te laten zien.

Voor het eerst weer-tjes

“Weer uit uw kot komen is niet zo makkelijk als u denkt: Er is nul voorspelbaarheid’”, kopte het Nieuwsblad begin mei naar aanleiding van een interview met prof. dr. Psychologie Elke Van Hoof. Ik herken het wel een beetje. Nu de coronamaatregelen versoepelen hebben we de laatste tijd veel nieuwe ‘voor het eerst weer-tjes’. Die bezorgen me kriebels die tegelijk onrust en verlangen in zich dragen. Het zijn dezelfde soort kriebels die ik voelde toen ik voor ’t eerst naar mijn kot in Leuven trok, toen ik mijn eerste afspraakje had met de jongen waarop ik viel of toen ik me inschreef voor een vakantie met mensen die ik niet kende. Het is jezelf even oppakken, slikken en je overgeven aan wat er komen gaat.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik hou van die ‘voor het eerst weer-tjes’, het maakt dat ik me voel leven. Het laat me met frisse blik naar mezelf, de mensen en de wereld kijken. In De Ark onthaalden we ooit een man die nooit zijn geboortedorp had verlaten en een opgesloten leven leidde. Toen we zijn eerste zomer naar de Ardennen op vakantie trokken, ging de wereld voor hem open. Zijn aarzeling en verwondering over al het nieuwe werkte aanstekelijk. Hij hielp me om mijn mindset te veranderen en net zoals hij ook voor het eerst te wandelen in een uitgestrekt bos, voor het eerst met mijn blote voeten in een stromend riviertje te stappen en voor het eerst moe te zijn omdat de weg bergop ging.

Het helpt me om beter te begrijpen wat mediteren voor me is. Mediteren is ook telkens een ‘voor het eerst weer-tje’ omdat het een zekere onrust en verlangen in zich mee draagt. Het lijkt heel repetitief om telkens opnieuw zachtjes in mezelf mijn mantra te herhalen, maar toch is het elke keer anders en nieuw. Ik blijf een beginneling in de meditatie. Wie ik vandaag ben, wat er in mij beweegt en wat deze dag voor mij in petto heeft, is telkens nieuw. Deze dag heb ik nog niet meegemaakt. En het is op deze dag dat ik mediteer. Het kan zijn dat mijn gedachten de hele tijd pingpongen in mijn hoofd, het kan zijn dat ik helemaal opga in het nu-moment of dat er beelden en emoties naar boven komen. Ik weet niet wat er zal gebeuren. Ik laat gewoon, zonder te oordelen, gebeuren wat er te gebeuren valt en probeer de hele meditatietijd door telkens terug te keren naar mijn mantra. De ‘voor het eerst weer-tjes’ van de meditatie helpen me om telkens opnieuw te beginnen, om me minder druk te maken over wat er niet is en blij te zijn met wat er wel is. Het laat me met een frisse blik vol mildheid naar mezelf, de mensen en de wereld kijken om zo in die wereld vele ‘voor het eerst weer-tjes’ mogelijk te maken.

 

Over de gewonigheid van het leven

Wat mis jij het meest in deze coronatijd? Ik vroeg dit wat rond bij mensen. Velen vertelden dat het om heel eenvoudige dingen gaat: op bezoek gaan bij vrienden, een hartelijke begroeting op het werk, een tas koffie drinken bij de buren, een ongedwongen babbel met iemand aan de bus, het geroezemoes van andere studenten in de bibliotheek,… Kortom, heel gewone dingen. De schoonheid van het leven zit verborgen in deze eenvoud. Natuurlijk keken we ook uit naar festivals, verre reizen, grootse feesten, maar het meeste missen we toch de gewone alledaagse contacten met anderen. Daar gebeurt het werkelijke leven. Het is maar als die ‘gewonigheid’ wegvalt, zoals in deze coronatijden, dat het ons opvalt hoe belangrijk die kleine eenvoudige dingen voor ons zijn.

“De zin van het leven, de liefde, het geluk, die zitten in de dagelijksheid. In het thuiskomen en uw geliefde vastpakken en vragen hoe de dag is geweest. ‘Heel gewoon’, zal ze dan zeggen, ‘maar ik zie u graag.”
Dirk De Wachter

Zo is het ook met mediteren. Natuurlijk is het fijn om op een relaxatieweekend te gaan, ons mentaal op te laden op een berghuttentocht of een spirituele ervaring op te doen tijdens een verblijf in een exotisch klooster ver weg. Maar eenmaal thuis slaat de stress en de onrust weer snel toe. Door echter dagelijks te mediteren, door heel gewoon met aandacht in onszelf onze mantra te herhalen en ernaar te luisteren, door even niet in te gaan op onze dwingende gedachten, dromen en zorgjes bouwen we een stukje rust in in ons dagelijks leven. Het is deze ‘gewonigheid’ van de dagelijkse meditatie die zachtjes zijn werk doet en ons langzaam verandert. Het is heel eenvoudig, maar daarom niet gemakkelijk. Het is niet evident de moed te vinden om vol te houden, om bij dat ene simpele zelfgekozen woord te blijven, om je over te geven aan de ‘gewonigheid’ van de dagelijkse meditatie. Nochtans merken we, net zoals bij de ‘gewonigheid’ van het leven, dat het ons anders naar onszelf en de wereld laat kijken. Het laat ons met volle teugen leven.

“Onze maatschappij zet in op fantastische ervaringen maar men komt vaak terug met het gevoel van “is het dat maar”? “Je kan de Mount Everest beklimmen, maar je moet sowieso terug naar beneden. Het moet vandaag altijd nóg straffer, maar daar is een grens aan. Je kan ook de Koppenberg beklimmen, daar is het ook schoon vertoeven”
Dirk De Wachter

Mediteer je met me mee? Elke donderdagavond om 21u. Meer info hier.

Ben jij een kip zonder kop of een kop zonder kip?

Ik hou van mooie tekeningen en cartoons. Ze drukken met een kwinkslag uit wat er in onze gedachten en gevoelens omgaat. Zo ook deze heerlijke cartoon van Leunig die ons vorige week op de zoommeditatie inspireerde.
Zodra ik ’s morgens wakker word, start de mallemolen aan gedachten en gevoelens in mijn hoofd. Ik overloop mijn to do-lijsten, hou alvast denkbeeldige gesprekken met de mensen met wie ik een afspraak heb, pieker nog wat na over een vergadering die ik de dag ervoor had en droom vooruit op de vakantie die ik nog met een vriendin wil uitstippelen. Mijn kopke staat niet stil en als ik niet oplet dan begin ik mijn werkdag met al deze zaken tegelijk te doen en rond te rennen zoals een kip zonder kop.
Andere momenten heb ik graag controle en verlies ik mezelf in details, precieze lijsten, afspraken en beleidsplannen voor mezelf, mijn werk en het leven van anderen. Ik leef dan in mijn kop zonder rekening te houden met de grenzen en verlangens van anderen en mezelf, ik verlies de realiteit uit het oog. Dan ben ik precies een kop zonder kip, enkel de bovenste vier centimeter van mijn hoofd zijn dan van tel.

Ben jij een kip zonder kop of eerder een kop zonder kip? Beide levenshoudingen zijn vermoeiend en helpen me niet echt om goed door de dag te komen. Daarom vind ik het belangrijk om elke ochtend wat tijd te nemen om te mediteren en als het ware te stoppen met jagen naar mijn hoofd en de controle over mijn leven. Mediteren helpt me om uit mijn drukke hoofd te komen, de gedachten en gevoelens te laten voor wat ze zijn en de stilte en de rust op te zoeken. Ik kan beter contact maken met mijn hele zijn en niet enkel de vier bovenste centimeters van mijn hoofd. Soms vind ik die stilte en die rust, vaak ook niet. Maar dat is niet erg. Door telkens opnieuw in mezelf zachtjes mijn mantra ma-ra-na-tha te herhalen en ernaar luisteren, laat ik mijn kuitspieren rusten en train ik mijn geest om niet elk croske aan te gaan. Het helpt me om te vertragen en te verstillen, om nieuwe inzichten en dromen te laten broeden in mij en pas naar boven te laten komen als de tijd er rijp voor is. Het helpt me minder te jagen in het leven en meer te onthalen wat me tegemoet komt. Mediteer je met me mee?

Bart – Rust vinden in de verwarde geest

Ik leerde Bart kennen in mijn eerste jaren in De Ark, een leefgemeenschap voor mensen met en zonder verstandelijke beperking. Bart had het syndroom van Down en de ziekte van Alzheimer. Hij kon soms heel onrustig zijn waardoor hij de hele tijd op en neer liep, aan alles frunnikte en overstuur raakte. Hij probeerde telkens weer op te staan waardoor hij gevaarlijk wiebelde op zijn benen. Ik kon hem enkel rustig krijgen door kalm bij hem te blijven zitten en over zijn rug te wrijven. Het was geen gemakkelijke opdracht voor me. Ik had het razend druk met zo’n groot huishouden en had wel wat beters te doen dan een kwartiertje bij Bart te blijven. Maar zodra ik van hem wegging, werd hij weer onrustig.

Mediteren lijkt voor mij heel hard op het kalmeren van Bart. Er komen voortdurend gedachten, gevoelens en prikkels in mijn hoofd en het lukt me niet om die zomaar stil te leggen. Tijdens het mediteren probeer ik mijn gedachten los te laten en de stilte en rust in mijn hart op te zoeken door innerlijk mijn zelfgekozen woord, een mantra, te herhalen en naar te luisteren. Persoonlijk mediteer ik met het woord, ‘ma-ra-na-tha’, een Aramees woord uit de christelijke wijsheid, maar het woord op zich is niet zozeer van belang. Ik ken mensen die mediteren met het woord ‘vrede’ of ‘liefde’ of een woord uit een andere religieuze traditie, sommige mensen luisteren naar hun ademhaling. Dat is allemaal goed. Als je het maar zachtjes in jezelf blijft herhalen en ernaar luistert.
De mantra is voor mij zoals naast Bart blijven zitten en hem zachtjes tegenhouden telkens als hij probeert recht te staan en rond te dolen. Zo keer ik zachtjes terug naar mijn mantra en luister ernaar telkens als mijn gedachten beginnen rond te dolen.

Het gekke met Bart is, dat hem kalmeren mij ook deugd doet. Ook ik zit vaak in een rush en het lieflijk naast Bart gaan zitten en hem mijn rust aanbieden, helpt me om zelf ook rustig te worden. Soms weet ik niet meer wie er nu wie rustig maakt. Zo is het ook voor mij bij het mediteren. Ik zoek de stilte en de rust in mij, maar ergens merk ik dat die rust en die stilte al aanwezig zijn in mij en mij als het ware tegemoet komen. Ik hoef eigenlijk zelf weinig te doen, behalve te zitten en proberen contact te maken met die rust in mij.

Alle tijd die ik met Bart doorbreng, brengt ook Bart met mij door. Ik heb dan niet in de hand wat er precies in mij gebeurt, maar ik voel dat ik er een ander mens door word. En zo is dat ook door te mediteren. Alle tijd die ik doorbreng met de stilte, brengt de stilte ook door met mij. Die stilte gaat zijn gang in mij, ongeacht of ik me nu rustig voel of niet, of het me lukt om mijn gedachten langs de kant te schuiven of niet, zolang ik maar besluit om die stilte te zoeken is het genoeg. Die stilte geeft me alles wat ik nodig heb om voluit te leven.